dag 1: Brussel- Miami



klik op afbeelding voor de foto's van dag 1



 

Aangezien we hier in Newark ongeveer een 6-tal uur te overbruggen hebben, tik ik alvast een update uit. Onze trip begon heel vlot, géén file op E40, géén file bij het inchecken, géén wachttijd aan de security check. So far ... so good. Tot ik uit de lijn gepikt word, blijkbaar iets mis met mijn handbagage. Even rugzakje open en bleek dat mijn desinfecterende handgel (zonder dewelke ik het huis niet verlaat :-)) de boosdoener was. Minor inconvenience.

Mooi op tijd geboard en na een heel vlotte vlucht met af en toe een power nap, afgewisseld met een goeie film, een kwartiertje te vroeg geland op Newark. Na de nodige fingerprints en foto's kunnen we onze bagage afhalen, die ligt al op de band en we zijn amper een kwartier uit het vliegtuig! Oké, op naar de security check (waar ik alvast mijn handgelleke netjes uit mijn rugzak haal, want een gewaarschuwde vrouw is er ... 10 waard? Haha) Wat had je gedacht... “Please, come with me m'am”. Miljaar, wat nu? Ik op mijn kousenvoetjes achter die security guy. Bleek dat mijn rugzak een drugstest moest ondergaan.:-/ All safe and good to go! Ondertussen zitten we in een Heineken Lounge bar (ja, .. sorry er is hier echt niet veel te beleven) en genieten van een Budweiser.

19u30 lokale tijd

... nu ettelijke uren later, zitten we helaas nog steeds op de luchthaven aangezien de vlucht alweer uitgesteld is. We kennen Newark, na 8 uur, ondertussen al op ons duimpje! Hadden we het op voorhand geweten... we hadden onze namiddag in Central park, onder een stralend blauwe hemel, kunnen spenderen. Maar ja 't is niet anders... hopelijk landt het vliegtuig snel en zien wij snel een bed, want mijn “blaffetuurkes” beginnen stilaan toe te vallen.

Goeiemorgen en **GEEUW**, het is nu 7AM en ik wou jullie het vervolg van dit “ succesverhaal” niet onthouden. :-)

Omstreeks 19u40 zegt iemand van het boardingpersoneel dat we binnen het half uur zullen kunnen boarden, dus iedereen gaat rond 20u netjes in de juiste groep gaan staan om in te stappen. NOT!! Roepen ze toch wel niet om zeker dat het vliegtuig niet kan vertrekken omdat het dringende herstelwerken nodig heeft. Binnen het half uur zullen ze ons een nieuw vliegtuig en nieuw gatenummer (ondertussen al het 6de!) bezorgen. Zo gezegd zo gedaan... met pak en zak naar het nieuwe gatenummer (samen met 100den morrende Spanish-Amaericans, en die kunnen er wat van!) :p

Uiteidelijk zitten we om 21u15 allemaal gesetteld in het nieuwe vliegtuig. Klaar om te vertrekken zul je wel denken?? NOT!!

Blijkt dat er aan de security doors 2 mensen (Spanish-Americans) zitten die geen woord Engels verstaan of spreken. Die moeten dus van plaats wisselen, want dat is “standard procedure”. Wat had je gedacht... die hadden blijkbaar zin om het vliegtuig nog wat langer aan de grond te houden en wilden dus niet verhuizen. :-/ Pffft, uiteindelijk, na een kwartier onderhandelen, zijn ze toch ergens anders gaan zitten en konden wij om 21u50 opstijgen.

Van de vlucht zelf heb ik niet veel gemerkt, ik lag zo ongeveer in coma, denk ik. Op MIA was het om half 1 's nachts uiteraard hééél kalm wat ons vlotjes naar het Carpark van Alamo bracht. We konden onze zwarte Chevrolet Equinox, met amper 529 miles op de teller, zonder verder oponthoud “boarden” en lagen uiteindelijk om 2u in ons comfy bedje.

THE END!

grtjs, E&P